Onlangs zat ik een documentaire te kijken over de jaarlijkse migratie van de wildebeesten/ de gnoes in de Serengeti. Het is zo’n bijzonder natuurspektakel, elk jaar weer. In dit blog lees je daarom meer achtergrond informatie hierover. De oneindige vlaktes van de Serengeti in Oost-Afrika vormen een uniek schouwspel van rondtrekkende dieren aan, voornamelijk wildebeesten, zebra’s en gazellen. De documentaire ging specifiek over de trek van de wildebeesten en het zware leven van de leeuwen. Ik ben zo vaak in de Serengeti geweest en stom genoeg heb ik mij nooit gerealiseerd hoe zwaar de koning van het dierenrijk het eigenlijk heeft!

Anderhalf miljoen wildebeesten grazen, van ongeveer december tot en met april, samen op de zuidelijke vlaktes van de Serengeti. Dit gebied is vruchtbaar en zit vol mineralen. Dit komt door de vulkaan de Ol Donyo Lengai (in Swahili de berg van God). Een paar jaar geleden heeft de vulkaan nog een uitbarsting gehad en een kolom van 15km as de lucht ingespuwd!

Op de zuidelijke vlaktes van de Serengeti worden in februari en maart binnen 2 à 3 weken een miljoen kalfjes geboren! Dit gebied wordt daarom ook wel de kraamkamer van de gnoes genoemd. De kalfjes worden in een paar seconde geboren en staan soms binnen een paar minuten al op hun benen. Daarna kunnen ze gelijk op pad. Voor de roofdieren is deze tijd een walhalla met een onuitputtelijke voorraad vers vlees!

Grumeti- en Mara rivier crossing

Maar als in april de vlaktes zijn kaalgevreten, dan is het weer tijd om verder te trekken, naar het westen. In juni/ begin juli steken ze de Grumeti rivier over en komt een groot gedeelte begin augustus aan in de Masai Mara in Kenia, waar ze later ook nog de Mara rivier moeten oversteken. Dit is een enorm spektakel. De wildebeesten weten dat er gevaar dreigt, maar hun drang naar voedsel is groter.

Wildebeesten horen het onweer op 15km afstand, ze ruiken dan de vochtige aarde en gaan daarheen. Ze lopen wel tot 50km per dag en zo’n 1500km op hun rondje van Tanzania naar de Masai Mara en terug! 7 Maanden per jaar zijn ze onderweg…

Maar als de wildebeesten verder trekken in april blijven de leeuwen in zware omstandigheden achter op de droge vlaktes. De vlaktes van Ndutu zijn gortdroog in september en oktober is de heetste en droogste maand. De droogte zorgt ervoor dat de meeste dieren wegtrekken. Maar leeuwen zijn territoriaal en blijven in hun gebied. In het droge seizoen eten ze soms dagen niet en veel welpjes halen dan ook niet hun 1e levensjaar. Soms eten ze een wrattenzwijn wat zij erg lekker vinden, maar dat is niet genoeg voor een familie leeuwen. En doordat ze zo uitgehongerd zijn hebben ze ook weinig energie om te jagen.

Cheeta’s hebben minder last van de droogte, zij voeden zich aan kleine antilopen. De Serengeti muizen hebben ook genoeg te eten, zij voeden zich aan zaden. En de kleine katachtige zoals de serval hebben daar dan weer genoeg eten aan.

In november komt normaal gesproken de regen weer en kleurt de droge zuidelijke vlaktes binnen een paar dagen weer groen met mals nieuw gras. Dit brengt hoop voor de leeuwen, die tegen die tijd uitgehongerd zijn. Ze wachten met smart op de kuddes wildebeesten die terugkeren. Leeuwen jagen in groepen, ze zijn heel goed op elkaar ingespeeld en hun samenwerking is een must. In het groene seizoen hebben de leeuwen keuze ten overvloed. Een tactiek van leeuwen is om te wachten bij een waterplas en slaan daar een gemakkelijke slag.

Even voor de sfeer… wat een prachtplaatjes zaten er in de documentaire. Groen gras, acacia bomen op de achtergrond… een leeuw die heerlijk op zijn rug ligt te relaxen en zebra’s die vlak daarachter grazen! En wat denk je van de duizenden luidruchtige wildebeesten? Tot aan de horizon zie je niets anders dan wildebeesten en zebra’s.

Wil je dit zelf fascinerende schouwspel zelf zien? Ga dan op safari naar Tanzania en kijk op de website voor reisideeën!

NB: De migratie is een natuurlijk proces. De natuur leest geen kalenders, dus bovenstaand schema geeft slechts een indicatie en is een richtlijn. De exacte tijd hangt af van de weersomstandigheden en van jaar tot jaar kunnen hier wel enkele weken verschil tussen zitten. Als je een safari boekt is het belangrijk om flexibel te zijn, zodat je naar de plek van de wildebeesten toe kan reizen. Om wat vrijheid te hebben kun je het beste een kampeersafari boeken en geen lodges vastleggen.

Tot de volgende keer,
Groetjes Saskia

Saskia Bruin is directeur van Kazuri Safaris - Creëer je eigen reis naar Afrika.

De migratie loopt met de klok mee en ziet er samengevat als volgt uit:

Van december tot april zijn de kuddes in het zuidenoosten en het zuiden van de Serengeti te vinden op de korte grasvlaktes. In februari/maart worden de jongen van de zebra’s en wildebeesten geboren.

In april/ mei als de zuidelijke vlaktes zijn kaalgevreten en de savanne dor en droog wordt trekken de wildebeesten verder, richting het westen van de Serengeti.

In juni/ juli arriveren de wildebeesten in de Western Coridor, in een bosrijk gebied en hier vindt de paartijd plaats.

In augustus gaan de kuddes richting de Masai Mara, waar ze blijven tot oktober. Hiervoor moeten ze de Grumeti rivier en de Mara rivier oversteken, waarbij de Mara rivier de meest spectaculairst is.

Als het in november/ december weer gaat regenen in de Serengeti, trekken de kuddes vanuit de Masai Mara terug naar het zuidoosten van de Serengeti.

Hallo Saskia,
We zijn buitengewoon tevreden over de persoonlijke aandacht die jij aan onze reis hebt besteed. Je verstaat de kunst om te luisteren naar onze wensen en de reis daarop aan te passen. Onze wensen om zowel avontuurlijk en toch luxe te reizen heb je vertaald naar heerlijke, authentieke hotels, prima chauffeurs voor de safari’s, en avontuurlijke excursies. Dankjewel voor deze prachtige reis! Je kunt stukjes uit ons reisverslag gebruiken voor op je website.
Groetjes Jeanine

Zo makkelijk is het nog niet om te kopieëren en plakken uit een 9 pagina’s lang reisverslag . Voor de mensen die tijd hebben om te lezen… doen! Ze hebben zoveel gezien en gedaan, je wilt er zo zelf heen, leuk en pakkend geschreven.

Van Mount Kenya naar Lake Nakuru Nationaal Park

We vertrokken van Mt. Kenya naar Lake Nakuru, een lange, maar mooie tocht, waarbij je het landschap zag veranderen van het bosrijk gebied bij Mt. Kenya naar savanne. Stopplaats bij de Thomson waterval en foto’s maken bij het uitkijkpunt op de Rift Valley.. Schitterend.

Onze lodge ligt in het natuurreservaat. Onderweg zagen we al apen en de buffels. Onze slaapplaats is een hele luxe tent bij Flamingo Hill Tented Camp. Daar heb ik dan ook na de lunch meteen m’n dutje gedaan. Om 16.00 uur stond Joseph klaar om aan de “game-drive” te beginnen. Hij had zijn bus al geprepareerd, dwz hij had het dak al omhoog gezet. Zo konden we staand in zijn bus kijken naar het wild en foto’s maken.

We zagen giraffen, leeuwen, neushoorns, gazellen en buffels. Zebra’s, ontelbare flamingo’s en pelikanen. En als klap op de vuurpijl: 2 maal een cheeta. De tweede keer zag ik er opeens een in een boom zitten en gilde dat Joseph achteruit moest gaan. Hij was net zo verbaasd als ik, want we waren de eersten, die hem opmerkten. Wij foto’s maken en hij meldde het meteen via zijn “bakkie” aan zijn collega drivers. Die kwamen met z’n twintigen aanscheuren om ook een glimp op te vangen! Het was net een film. Moe, maar voldaan waren we om 19.00 uur weer in het hotel.

Hell’s Gate Nationaal Park

Vanochtend vroeg gingen we met onze chauffeur naar Hell’s Gate National Park. Dit is het enige park in Kenia dat je te voet of per fiets mag bezoeken. We hebben getwijfeld of we de wandeling naar de kloof wel te voet (2 uur) zouden maken of per fiets of toch maar met de auto. Gelukkig voel ik me erg fit en wilde ik graag te voet, want zo zie je toch het meest. Het was heerlijk. Niet te warm, praktisch geen toeristen (we hebben er misschien 6 gezien), alleen 3 bussen schoolkinderen en een schitterende natuur. We zagen roofvogels, giraffen, antilopen enz.enz. Niet echt spectaculair, maar wel heel relaxed en puur.

Daarna de tocht door de kloof van ongeveer een uur gemaakt. Een paar erg moeilijke kruip door, spring- en klauter hindernissen door water, kiezels enz., maar verder ging het goed. Gelukkig meestal omlaag en dat is het minst vermoeiend. Onderweg kokend water bronnen (geisers) en zwarte steen. Lijkt een beetje op de Gorges du Verdon, maar dan minder imposant.

Masai Mara

Vanmorgen zijn we van Lake Naivasha naar de Masai Mara vertrokken. Een rit van ong. 4,5 uur. Vooral de laatste 85 km is de weg erg slecht. We zien weer het landschap veranderen. We gaan nu echt naar de Maasai. We zien die rood geklede, slanke figuren met hun kuddes runderen of geiten. Vaak zijn het ook jonge kinderen, die de zorg voor de kudde hebben. Er is geen landbouw, alleen grazende kuddes. We hebben weer een uitstekende lodge, de Mara Sopa lodge en daar treden de Maasai ook op voor de toeristen! Het zijn prachtige mensen, lang, slank en kleurrijk.

Vandaag de hele dag op “game drive” met een picnic-box voor onderweg. Toen we om 7.15 uur aan het ontbijt verschenen waren al bijna alle mensen vertrokken! Wij vertrokken pas om 8.00 uur in alle rust. De hele dag in onze bus, met open dak, van waaruit je gemakkelijk kunt fotograferen en op zoek naar de dieren. We reden helemaal tot aan de rivier de Mara, waar we een van de plekken van de grote oversteek van de migratie van de gnoes bezochten. Op deze plek is de kant van de rivier niet zo stijl.

We zagen de kadavers van de gnoes nog liggen, die de overkant niet gehaald hadden. Ze zagen er nog goed uit, dus het was nog niet lang geleden, dat de tocht had plaats gevonden. De kuddes gnoes trekken van de Serengeti (Tanzania) naar de Masai Mara (Kenia) en omgekeerd twee maal per jaar. In hun kielzog trekken ook de zebra’s en de gazelles. Het zijn echt ruim 1 miljoen gnoes, dus het moet gigantisch zijn om dat te zien. Bij de rivier liggen tientallen dikke nijlpaarden te luieren. Ze lijken zozeer op de stenen in de rivier, dat je ze in het begin niet eens opmerkt. Natuurlijk liggen er krokodillen en zie je veel gieren, die bij de kadavers zitten. We zien een kudde zebra’s die de oversteek willen gaan maken en besluiten om onze picnic maar in de auto te houden om te wachten op de oversteek van de zebra’s. Uitstappen hier was te gevaarlijk. Achter onze bus komt er opeens een nijlpaard uit de bosjes recht op ons busje af. Gelukkig loopt hij om ons busje heen, maar het was wel kicken zo’n zwaar gigantisch beest dat zo op je af komt.

Uiteindelijk kwamen de zebra’s op hun besluit om over te steken terug en zijn we verder gereden. Om 16.00 uur waren we weer terug bij onze lodge en hadden we 190 km. afgelegd (in 8 uur)! We zagen kuddes olifanten, duizenden gnoes en buffels, struisvogels, zebra’s en schitterende secretarisvogels, verder te veel om op te noemen.

Naar Arusha

Vanaf Nairobi vlogen we naar Arusha. We zaten met 13 personen in het vliegtuig, inclusief de piloot. Er was nog 1 plaats naast de piloot over, maar de co-piloot ontbrak. De grondstewardess had moeite om alle 12 personen bij elkaar te houden op het “terrasje” en met een klein busje dat een paar keer op en neer reed werden we 500m verder op naar het vliegtuig gebracht. We moesten onze bagage aanwijzen en zelf aangeven om het in te laden.

Het was een ervaring om zo laag over het land te vliegen. Toen we voorbij de Kilimanjaro vlogen draaide de piloot zich om, om ons te waarschuwen. Ik zat aan de verkeerde kant en kon hem niet zien. De volgende keer ga ik aan de linker kant in het vliegtuig zitten!

Het vliegveld in Arusha, waar ook de gewone grote vliegtuigmaatschappijen hun landingsrechten hebben is vriendelijker dan in Nairobi. En de stad Arusha ervaren we als een verademing. Zoveel luchtiger, groener en levendiger dan Nairobi. Hier vinden we het echte levendige, kleurrijke Afrika, zoals we het ons voorgesteld hadden. Natuurlijk is de stad veel kleiner, maar het voelt heel anders aan. We eten wat, bergen onze spullen op in de safe en gaan de stad in. Overal worden we aangesproken om wat te kopen enz. enz., zoals we wel gewend zijn vanuit India of Egypte. We zijn echte Hollanders: we kopen niks. Maar we gaan wel iets drinken in het backpackers cafeetje Via Via. Arusha is een leuke bruisende stad met veel safari-gangers en Kilimanjaro beklimmers en een prima koffiebar. ‘s-Avonds hebben we buitengewoon goed gegeten in “Bay Leaf”, een nieuw restaurant. 

Maasai markt

Onze daggids neemt ons mee naar het busstation en van gaan we met de “dala dala”, dus met het openbaar vervoer in een kleine bus, naar de Maasai-markt in Kisongo. Harrie denkt dat die busjes steeds overvol zitten omdat er altijd wel iemand met z’n hoofd buiten hangt, maar dat blijkt het hulpje van de chauffeur te zijn, die alsmaar klanten probeert te lokken en roept waar hij heen gaat. Maar vaak zijn die busjes volgestouwd met mensen en hun bagage. Zelf schuimrubberen bedden proberen ze er nog bij te proppen! Een echte Afrikaanse ervaring om te ontdekken dat deodorant daar nog niet algemeen gebruikelijk is.

Het koffiedrinken hebben we maar overgeslagen toen we toevallig de afwasteil zagen. De markt was erg puur. Echt een regionale markt voor de Maasai uit de omgeving. Het begon te waaien en te regenen en we moesten schuilen. De marktkooplui dekten alles af met plastic en het ging gewoon weer verder. Wel erg moeilijk om steenkolen en gruis onder te stoppen, maar het lukte aardig. Omdat het toch wel fris geworden was hebben we maar een Maasai deken gekocht en bijpassende lap voor op mijn hoofd en ik kreeg van alle kanten complimenten: mooie mama Maasai.

Ik wilde nog graag van die mooie oorbellen, die die Maasai dragen, maar op de markt verkochten ze die niet. We hebben ze toen maar rechtstreeks van een Maasai gekocht. Het was een moeder met haar zoon en we zeiden dat we die oorbellen zo mooi vonden. Ze haalde ze uit haar oorlellen, ze noemde de prijs en ik zei meteen OK, alleen nog even terug doen voor een foto. De bijpassende ketting hebben we er ook nog bij gekocht. Ze was erg blij, gaf ons een hand en bedankte ons! Het was prachtig.

Lake Eyasi

Om 8 uur vertrekken we volgens plan naar Lake Eyasi. Het laatste 1,5 uur is de weg ontzettend slecht. Maar het is de moeite waard. Prachtige smaakvol ingerichte tented lodge direct aan het sodameer, dat praktisch droog staat. Leuke ontvangst, heerlijk eten, zwembad en allerlei gezellige mensen. We hebben het goed naar onze zin. In de middag bezoeken van de Datoq stam. De mensen leven in hutjes, laten zien hoe je mais maalt, koper en ijzer smeed voor o.a. pijlen en ze dansen voor ons.

Vanmorgen zijn we op jacht geweest met de “Bosjesmannen”en ze hebben voor hun ontbijt een aap geschoten, gegrild en opgegeten en we kunnen jullie verzekeren dat het toch wel erg handig is om de AH in de buurt te hebben! Maar het was SUPER!! We vertrokken om 6.00 uur met driver en plaatselijke gids naar de Hadzabe stam. Deze mensen wonen nog echt primitief. Hun hutten zijn nog simpeler dan alle andere die we gezien hebben en soms slapen ze gewoon onder een boom. Deze mensen hebben werkelijk niks. En rennen dat ze kunnen! We gaan mee op jacht. Kriskras door het bos en over het land, onder de struiken door, op zoek naar vogels, eekhoorn, apen of groter wild. Ondertussen plukten ze her en der wat bessen van de bomen en aten die op.

Harrie en ik hadden allebei een blouse aangetrokken met lange mouwen om ons te beschermen tegen de doornen en dat was echt wel nodig. Het was geweldig, maar doodvermoeiend zo hard hollen door dat gebied. Gelukkig hadden ze na ruim een uur een aap te pakken. Die moest eerst half levend uit de boom gehaald worden en daarna helemaal dood worden gemaakt. Zijn gesmede pijlpunt was in de aap vast blijven zitten en nu vroeg om een mes om die pijlpunt eruit te kunnen halen. Ons “Victorinox Suisse army”mes bracht uitkomst. Alle afgeketste pijlen werden uit de bosjes en doornige struiken verzameld en daar ging het stel: 6 zwarte halfnaakte negers, 2 gidsen en 4 toeristen (een Italiaans echtpaar en wij), een hond en de dode aap, bengelend aan zijn staart. Op een plek onder de boom maakten ze vuur met 2 stokjes en een beetje droge mest en al snel werd de aap met huid en haar geroosterd. Ze konden bijna niet wachten met eten. Ze begonnen al aan sommige stukken rauw vlees te knauwen. De staart werd gestroopt en daarmee versierde de jager meteen een boog. Degene, die hem geschoten had kreeg de kop en de staart. Een gedeelte van het vlees bewaarden ze voor de vrouwen. Weer terug bij hun hut, zaten die al te wachten. Omdat ik mijn blouse toch niet meer nodig had, gaf ik hem aan de oudste vrouw.

Later toen de mannen nog gingen boogschieten en ze ons nog kralen en pijlen en bogen probeerden te verkopen heeft Harrie ook nog zijn blouse en zelfs zijn hemd weggegeven. Ze waren dolenthousiast. Het mooiste was dat ook die Italiaan niet achter kon blijven en ook zijn hemd en t-shirt uit moest doen en weggaf. We werden door “aangeklede” mannen uitgezwaaid.

Ngorongoro Krater

Vanochtend vertrekken we weer met de oude landrover naar de Ngorongoro krater. Harrie zit naast de driver omdat hij anders niet naar buiten kan kijken. We hebben verder voldoende plaats en dat is maar goed ook, want de route is verre van comfortabel. Ongelooflijk slechte “bumping”-wegen met een hele laag los rood zand. Als we aankomen ben ik voor het eerst van mijn leven een “roodharige”.

Na een lunch, douche en een slaapje zijn we klaar voor de game drive. We rijden naar beneden, de krater in en zien erg veel dieren op een betrekkelijk klein oppervlak. Onze nieuwe chauffeur Frank ontpopt zich als een echte vogelkenner. Ik heb steeds mijn “Collins”-gids bij me en dat is een goede aanschaf geweest. Dit is n.l. een vogel- en dierengids van Oost Afrika met op de ene bladzijde 6 foto’s en op de tegenoverliggende pagina de namen en de beschrijving van de vogels of de “mammals (= wilde dieren). We raken nu al echt bedreven in de verschillen tussen de diverse antilopen, tussen het luipaard en de cheetah en de gestreepte of de zwarte rug- jakhals. En de varieteit in vogels is enorm, maar samen met Frank lukt het heel aardig. We hebben al ruim 70 verschillende soorten vogels aangetekend!

Bij terugkomst in ons prachtig gelegen hotel de “Wildlife Lodge” met uitzicht over de krater zeiden we tegen een Italiaans stel, dat we al eerder ontmoet hadden: We hebben van alles gezien, behalve de zwarte neushoorn, en die is nu juist zo speciaal in de Ngorongoro krater. Maar ja, je kunt niet alles hebben”. Ze wezen naar beneden en daar zagen we er 2 lopen! Met de verrekijker konden we ze fantastisch volgen! En na het ontbijt zien we tot onze verbazing dat er een olifant door het plantsoen van het hotel loopt. Hij loopt op nog geen meter afstand langs ons terras. Mooie plaatjes.

Serengeti – Zanzibar

Prachtig park met de schitterende acacia’s, waar we kuddes olifanten hebben gezien, een luipaard met zijn gedoode gazelle in een boom, enz. enz. We hebben veel game drives gemaakt en het is mooi geweest, we vertrekken met een klein vliegtuigje naar Zanzibar, waar we eindelijk vakantie kunnen houden.

We overnachten in het Clove hotel. Een simpel maar schoon hotel en midden in de stad. Dat is wel leuk nadat we zolang in de natuurparken hebben gezeten. We gaan er onmiddellijk op uit om de stad te verkennen, lekker een espressootje drinken en we komen als vanzelf op de markt terecht. Overal gaat het er echt relaxed aan toe. Natuurlijk wel allerlei verkopers, die je aanspreken, maar het gaat erg gemoedelijk. De uitdrukking: “Hakuna Matata” hoor je hier overal, de hele dag door en betekent:”geen probleem” en dat is ook tekenend voor de sfeer hier.

Op het eind van de middag belanden we in de Forodhani Gardens, waar een heleboel eetstalletjes en bbq’s staan en waar je van alles kunt eten. Het ziet er heerlijk uit, maar we durven het er niet op te wagen, aangezien we niet vertrouwen op de hygiëne. We vinden een leuk en prima restaurantje.

De volgende dag bezoeken we het museum “House of wonders”, dat is gevestigd in een oud paleis. We hebben allebei de autobiografie gelezen van Emily Ruete ( 1844-1924) “Herinneringen van een Arabische prinses”, dat ik toevallig in de bieb voor € 0,50 heb gekocht en dat het leven aan het hof van Zanzibar beschrijft. Er is een speciale tentoonstelling aan haar gewijd en we komen overal in Zanzibar foto’s van haar tegen. Zonder dat boek was ons bezoek aan Stone Town half zo leuk geweest. Het is een vrij uniek boek omdat moslimvrouwen in die tijd niet leerden lezen en schrijven. Zij heeft dat echter wel geleerd en ze is ontsnapt uit het paleis om te trouwen met een Duitse koopman. Ze beschrijft de ongelooflijk luxe levenswijze aan het hof.

Daarna komen we bij de kathedraal, die op de plaats gebouwd is waar vroeger de slavenmarkt was. Het monument ontroerde ons allebei. Het was een betonnen vierkante put in de grond, waarin een zestal gebeeldhouwde slaven stonden met originele halsboeien om. De uitdrukking van de gezichten was heel berustend en het onderlijf was een soort kolom, helemaal opgaand in de bodem. Een ongewild, onontkoombaar lot. We waren er allebei ontroerd van.

In de middag hebben we het Palace museum bezocht en later van de mooie zonsondergang genoten aan de haven, waar ze de ferries aan het laden waren.

Onderweg naar het noorden van Zanzibar, Nungwi, maken we nog een “spicetour”, want de belangrijkste producten van Zanzibar zijn de specerijen. Aardig om te zien hoe de nootmuskaatbollen en de kruidnagels groeien. Op het einde klom een jonge man zingend in een kokospalm. Daarna reden we door naar het ”Langi Langi Hotel.” Schitterend gelegen aan een echt wit strand is het een goede uitvalsbasis om te snorkelen. De eigenaar, een klein mannetje met rasta haar heeft als hobby koken en de keuken is dan ook voortreffelijk. We hebben hier bed and breakfast, maar we hebben er elke dag ook geluncht en gedineerd, afwisselend gamba’s, lobster of cigalle.

Zo vanuit het terras de zee in, dit is het paradijs. Een echte kokosnoot met frisse kokosmelk ontbrak nog. Toen ik ernaar vroeg, moest hij jammer genoeg bekennen dat die niet op de kaart stonden. Maar de volgende dag had hij ze voor mij aangeschaft en kreeg ik er een gratis en voor niks.

Onze laatste excursie was een snorkeltour bij Mnemba Island. Het is twee uur varen met een “dhow”, een traditionele vissersboot. Het eiland is privé bezit, dus daar mogen we niet aan land, maar daarvoor liggen mooie koraalriffen en daartussen zwemmen de schitterendste vissen. We blijven wel 1,5 uur snorkelen. Alsof je in een aquarium rondzwemt. Lunch met verse tonijn op een naburig strandje gegeten en toen weer terug met opgestoken zeil, zodat de terugweg maar een uurtje duurde.

Backpacken in Zuid-Afrika

Na mijn afstudeer stage en backpack tijd in Australië wilde ik meer van de wereld zien. Ik had de smaak te pakken en vertrok op 2 mei 2002 samen met een vriendin voor 4 maanden naar Afrika – Johannesburg. Zuid-Afrika deden we backpackend, van Kaapstad naar Kenia gingen we met een overland truck mee. Mijn ouders dachten nog wel even, moet dat? Afrika? In ieder geval waren ze blij dat ik niet alleen ging. En ik hoorde het van veel mensen, is dat wel veilig? Ja en nee, je moet voorzichtig zijn, maar dat moet je hier in Amsterdam toch ook? 7 weken lang backpacken, wat een heerlijke tijd was dat! In onze rugzak zat alles wat we nodig hadden en verder alle vrijheid om te doen wat we wilden. We hadden van te voren een 4 daagse trip naar Kruger Park geregeld (net als de overland trip van Kaapstad naar Kenia) en de rest besloten we ter plekke. We gingen naar het Kruger Park met een klein groepje, privé busje en goede chauffeur/gids. Spannend hoor, kamperen, buiten koken, maar bovenal wilde dieren zien! Het is heel moeilijk te beschrijven wat je de eerste keer voelt en helemaal als je dat pas 11 jaar later op gaat schrijven .

Je maakt foto’s van olifanten ver bij je vandaan maar ze komen al dichter bij en je blijft maar foto’s maken. Het was toen nog een gewone camera dus ik dacht, ojee, hoeveel rolletjes ga ik wel niet volschieten als het zo doorgaat? Het is onwerkelijk om vanuit de auto een groep olifanten te aanschouwen die zich niet om jou bekommeren en gewoon de bomen uit elkaar trekken voor hun maaltijd. Onverstoorbaar, groot, machtig, sterk. Olifanten waren lange tijd mijn lievelingsdieren, totdat ik ook wel eens andere ervaringen met ze heb gehad. Sindsdien zie ik ze liever niet al te dichtbij… 

Olifanten ervaringen

Maar nu wil je natuurlijk weten, wat heb je dan meegemaakt. In een notendop zijn er een paar ervaringen die ik niet zomaar zal vergeten: een grote boze trompetterende, oren wapperende groep olifanten die ons liever zagen vertrekken in Kafue Nationaal Park – Zambia, een olifant die onze auto van de weg probeerde te manoeuvreren in het Lower Zambezi Nationaal Park – Zambia,  een olifant die onze net klaargemaakte lunch maar al te graag op wilde eten in South Luangwa Nationaal Park – Zambia, een groep olifanten voor en achter ons waar we met de jeep tussenin waren gekomen in het Lake Manyara Nationaal Park – Tanzania en een olifant waar ik bijna tegenaan liep in het donker en dan is zo’n olifant wel héél erg groot bij Mount Kenya – Kenia.

Het schattigst zijn de olifantjes bij het opvangcentrum van David Sheldrick in Nairobi – Kenia, het bijzonderst was een olifant die doodging en de hele kudde/ familie stond om haar heen.

Goed, dat was even tussendoor, terug naar backpacken in Zuid-Afrika. Het land leent zich er perfect voor. Er is een busmaatschappij, de Baz Bus, die in 3 trajecten van Johannesburg naar Kaapstad rijdt en visa versa. De bus haalt je op bij je hostel en zet je af bij je volgende hostel. Veiliger kan toch niet? Het is een makkelijke en gezellige manier van reizen, want zo ontmoet je gelijk andere mensen. Je kunt op heel veel plekken uit- en opstappen en zo creëer je toch je eigen reis :). Soms bleven we ergens 1 nacht, soms 3 nachten, afhankelijk van onze plannen en wat we daar wilden gaan doen. Ik ben een natuurmens en de natuur in Zuid-Afrika is prachtig en afwisselend. Je hebt er van alles, mooie stranden, wildparken, bergen, woestijnen enz. Overal kun je van alles doen en ondernemen. Van een rustig boottochtje tot een bungeejump, een safari wandeling of gamedrive, van kitesurfen tot paardrijden enz enz.

Na die 7 weken backpacken ben ik nog vaak teruggeweest in Zuid-Afrika. Het is een heerlijk land en zoveel te bieden. Ik ga niet elke plek opschrijven, want dan wordt dit wel een hele lap tekst. Kijk dan maar eens bij de complete rondreis op mijn website.

Favoriete plekkenvan mij zijn Swaziland, het Hluwhluwe Park, de Drakensbergen, de Valley of Desolation bij Graaff Reinet, De Hoop Nature Reserve, de wijnroute en natuurlijk Kaapstad.

Zuid-Afrika biedt voor elk wat wils, het is maar net wat je zoekt. Het is westers, heeft goede wegen en je kunt goedkoop een auto huren. Je kunt overal overnachten in alle prijsklasse, uit eten gaan is goedkoop, boodschappen doen relatief duur. Ik hoorde gisteren nog kennissen van mijn ouders zeggen dat hun reis naar Zuid-Afrika de mooiste van al hun reizen was geweest.

Saskia Bruin is directeur van Kazuri Safaris - Creëer je eigen reis naar Afrika.

Wel of geen blog? Dat heb ik mij een paar maanden afgevraagd en het lijkt mij super leuk om jullie meer te vertellen over Afrika. En dan met name Oost-Afrika. Daar ligt mijn liefde, mijn passie! Ik voel mij thuis in Afrika en ik vind het heerlijk om daar te zijn. Maar na verloop van de jaren ging ik Nederland missen en met name familie en vrienden. Daarom heb ik eind 2009 de stap genomen en mijn eigen reisorganisatie opgezet: Kazuri Safaris. Kazuri betekent klein en mooi. Het woord safaris kent iederen wel, in Kiswahili betekent het reis. En dat is mijn werk, mooie reizen voor andere mensen organiseren. Met mijn kennis van leuke en niet te missen plekjes, de hoogtepunten, goede projecten, culturele tourtjes etc. Op deze manier hoef ik niet meer te kiezen, hier of daar, ik heb het allebei!

Het begin van mijn liefde voor Afrika

In 2001 ging ik voor het eerst naar Afrika. Een reis van 4 maanden samen met een vriendin van Zuid-Afrika naar Kenia en toen realiseerde ik mij, hier wil ik zijn, hier wil ik werken! En dat heb ik gedaan. Ik heb heel veel reizen begeleid, hotels en campings gerund, in verschillende landen gewoond, gereisd en vooral veel geleerd. Ik hou van het buiten zijn, de weidsheid, de rust, de geuren, de kleuren, de wilde dieren, het kamperen, de taal, de mensen …

Saskia Bruin is directeur van Kazuri Safaris - Creëer je eigen reis naar Afrika.

De volgende ochtend vertrokken we al vroeg richting Masai Mara National Park. De rit er naartoe gaf al een goed beeld van het landschap van Kenia. Prachtig om de valleien te zien. Door de recente regenval zag alles er heel groen uit. In de middag arriveerden we bij onze lodge: Ashnil Lodge.

Echt een aanrader, hele mooie tenten en prachtig gelegen. Ik vond het Park prachtig al waren we niet in de tijd van de grote trek. Vooral de olifantenkuddes, giraffen en leeuwen maakten grote indruk.. We hebben hier ook een ballonvaart gemaakt met vervolgens een ontbijt onder een acaciaboom in het park. Dit was sprookjesachtig mooi. Na 2 nachten hebben we onze reis voortgezet en brachten we een bezoek aan een Maasai Dorp. We kregen met zijn tweeen een uitgebreide rondleiding. En ook al waren ze op toeristen ingesteld had ik niet het gevoel dat het heel toeristisch was. Dit kwam waarschijnlijk doordat we met niet met en grote groep waren en dat de Maasai hun tradities en waarden in ere houden. Erg mooi, interessant en indrukwekkend om dit van dichtbij te ervaren.

Wij zetten onze reis voort via Lake Navaisha, waar we een bezoek brachten aan Elsamere en één nacht overnachten in de Sopa Lodge, naar Lake Nakuru waar we verbleven in Flamingo Hill Camp. Dit Camp blonk nog meer dan de andere uit in vriendelijkheid en goede service en ook het eten was hier erg goed. We hebben ons laten verwennen met een heerlijke massage. We maakten weer enkele gamedrives met Mustafa, die ons altijd weer naar de juiste spots bracht om wildlife te zien. Bij Lake Nakuru veel nijlpaarden, de zeldzame Rothschild giraffe en oneindig veel vogelsoorten gezien.

Bij aankomst in Nairobi had ik aan Mustafa aangegeven dat ik een weeshuis zocht om de kleding die ik had meegenomen aan te geven. Na enkele dagen zoeken naar een weeshuis met jonge kinderen (0 tot 5 jaar) kwamen we via via bij Nellie’s Orphanage in Nakuru. Hier waren 35 kleine kinderen, waar er eigenlijk plek was voor 20 kinderen. Met de middelen die ze hebben, doen ze wat ze kunnen en zo ook Nellie met haar vriendinnen. De kleding en schoentjes en wat knuffels die we hadden meegenomen, konden ze daar zeer goed gebruiken. Als ‘rijke’ westerling en zelf ouders van twee jonge kinderen, maakte dit diepe indruk op ons.

Het laatste park waar we naartoe gingen, was Amboseli National Park. We verbleven hier in Satao Elerai een Lodge die is opgezet met hulp van oa de EU, waarbij duurzaamheid en maatschappelijk belang voorop stond. Hier werken de Maasai uit de regio zodat zij ook meeprofiteren van het toerisme. De Lodge ligt prachtig aan de voet van de Kilimanjaro. En als de berg zichtbaar is, kun je je geen mooiere plek bedenken. Al twee dagen had de berg zich niet laten zien en het leek niet veelbelovend, maar allebei de ochtenden dat wij er waren trok de bewolking ineens weg en hadden we een prachtig uitzicht op de berg. In het park was er in dit jaargetijde en door de enorme regenval, waardoor er weing schaarste aan voedsel was, minder te zien. Echter de grote lege vlakte had ook zijn charme en het uitzicht op de berg maakte dit ook goed.

De laatste dag hebben we in Nairobi doorgebracht en hier het Olifantenweeshuis, het Gifaffen Centre, het Nationaal Museum en het Karen Blixenhuis bezocht. Ik moet zeggen dat ik het alle vier de moeite waard vond. Al hebben we maar een week doorgebracht in Kenia. Het land met zijn prachtige natuur, de parken met wilde dieren en de mensen die oprecht lachen en vriendelijk zijn hebben een zeer positieve indruk en blijvende mooie herinnering bij ons achergelaten. We komen zeker nog een keer terug met het hele gezin als onze kinderen ietsje ouder zijn.

Bozi en Eva

PS. Wat ik zeer gewaardeerd heb in het boeken bij Kazuri/Saskia is de persoonlijke benadering en de mogelijkheid om een eigen reisprogramma samen te stellen. Ook vonden wij het erg prettig om met zijn tweeen in een busje te zitten ipv met een hele groep zoals we regelmatig tegenkwamen.

Op 20 november 2011 was het dan eindelijk zover! Ik zou het nu in het echt gaan beleven! Aan Saskia had ik al mijn wensen kenbaar gemaakt; ik wilde ALLEEN, géén toeristische toestanden, wél goede bedden ivm mijn reuma en graag gelegenheid om elke dag mijn haar te wassen. Ik voel me nogal onzeker met een vet bossie haar…

Na een heerlijke ontspannen vlucht met KLM werd ik op het vliegveld begroet door Paulo. Hij zou de komende 9 dagen mijn steun en toeverlaat worden en mij door het verkeer in Kenia leiden en door de parken. Achteraf is het wonderbaarlijk hoe deze man mij met veel geclaxoneer veilig door de overvolle straten van Nairobi, over weggespoelde wegen, doorgezakte bruggen en glibberige zandwegen heeft weten te brengen want het verkeer is, zeker in de [korte] regentijd een verhaal apart..

Nou heb ik Saskia beloofd een reisverslag te maken over deze reis van mijn leven en het zou dan natuurlijk moeten gaan over de prachtige reservaten, de adembenemende vergezichten, de Big Vijf etc. Dat was ook inderdaad schitterend. Ik heb dan ook elke seconde genoten. De dieren….. geweldig, leeuwen, gnoe’s, buffels, gazelles, zebra’s giraffes en zelfs de cheeta met haar jong, zo dicht bij, de vogels, de lodges waar ik heb geslapen met het geluid van de hyena’s dichtbij, de banda’s waar omheen de nijlpaarden s’nachts grazen en in de tent boven op de heuvel van Maji Moto camp waar ik me heel dicht bij de hemel voelde…. met het niet te beschrijven uitzicht.

Het was zoals ik tientallen jaren heb gedroomd, de reis van mijn leven met alles er op en er aan. Kenia voldeed 100% aan mijn verwachtingen. Ik was van te voren ook bang dat ik verliefd zou worden op het land en tja, dat is dan ook gebeurd en dat is helemaal niet zo moeilijk. Zoals veel mensen voor mij en ongetwijfeld ook na mij verliefd zullen worden op dit stukje aarde…

Maar waar ik dus nooit rekening mee heb gehouden is dat ik ook verliefd kon worden op de mensen. Doordat ik alleen reisde met mijn gids heb ik de mogelijkheid gehad om veel mensen te ontmoeten en mij even één met ze te mogen voelen, dwalen op een wekelijkse markt, voelen, ruiken, zien en dan al die blije gezichten. We hebben kilometers moeten rijden, veel om moeten rijden ivm weggespoelde bruggen of onbegaanbare wegen en door mijn diabetes waren we genoodzaakt regelmatig een plaspauze in te lassen. Steeds maakte ik dan ook van de gelegenheid gebruik om een gesprek aan te knopen, soms met handen en voeten, soms alleen met een lach. Na een onderhandeling samen op de foto, een knuffel… Niemand die oordeelt, niemand die raar opkijkt van dat rare witte mens en allemaal hebben ze mij het gevoel gegeven er te mogen zijn, er bij te mogen horen…

Er is veel schrijnende armoede in Kenia. De mensen zijn aan het overleven en roeien met de riemen die ze hebben. Maar zelfs de armste mensen waren blij met een lach, een gesprek, even zwaaien… Natuurlijk hebben ze mij overvraagd bij onderhandelingen en ja, ik heb regelmatig te veel betaald en een snoepje uit een zakje uitdelen is eigenlijk onmogelijk, het zakje wordt uit je handen gegritst. In hun ogen ben ik rijk en ja dat ben ik en ik ben blij iets van mijn rijkdom met hun te hebben mogen delen. Zij hebben namelijk ook hun rijkdom met mij gedeeld, ze hebben zichzelf laten zien, zonder maskers en mij het gevoel gegeven dat uiterlijk er niet toe doet maar het gaat om je wezenlijke zelf en daar ben ik heel erg dankbaar voor en ik hoop dat ik deze prachtige levensles hier in Nederland ook kan doorleven…

Saskia, ik spaar al weer voor de volgende reis, dank je wel voor deze TOP reis!

Na diverse reizen in Oeganda wilden we graag eens op safari naar Kenia. Na alle verhalen over de hoeveelheid wilde dieren wilden we dat zelf wel eens zien. En ook om een vergelijking te krijgen met Oeganda. Om de reis kort samen te vatten: we hebben een schitterende reis gehad! Een afwisselende reis met veel natuur, lokale stammen, wilde dieren en hele mooie accommodaties op prachtige lokaties. Lees hieronder ons avontuur van de knipogende leeuw..

Na een schitterende game drive op de Masai Mara waren we neergestreken in de lodge. We hadden daar zo’n mooie grote safaritent met een stenen gedeelte voor badkamer en toilet. De tent lag aan de rand van het park. We lieten een koel wit wijntje aanrukken en genoten op onze veranda van de ondergaande zon. In de schemering hoorden we, op enige afstand, een soort geloei. Goh, zei mijn vrouw, wist jij dat hier vee liep? Maar ik wist beter. Het geluid bracht me onmiddellijk terug naar de dierentuin in mijn geboorteplaats in Nederland. Als we er waren en we hoorden dat, dan snelden dan naar het leeuwenverblijf. Het was het geluid van de leeuwen rond voedertijd. Ik zei: dat is een leeuw! Op dat moment klonk het geluid weer. Het leek wel dichterbij. Mijn vrouw werd helemaal wit om de neus en zei: ik blijf hier niet zitten! Straks staat-ie hier. Eerlijk gezegd werd ik zelf ook knap zenuwachtig. Met ons wijntje in de hand zijn we – iets sneller dan in onze gewoonlijk vakantie-slenterpas – naar het restaurant gelopen. Daar aangekomen, vertelden we aan de jonge mannen wat we gehoord hadden. Ik zei: dit is wat we hoorden en deed een niet onverdienstelijke imitatie van het geluid dat we gehoord hadden. “Definitely a lion!” riepen de jongens enthousiast. Ik zei: Ik ben blij dat jullie zo enthousiast zijn, maar wij durven daar niet meer te slapen. De jongens keken ons voor een seconde verbaasd aan en barstten toen in lachen uit. Het was zo’n typische Afrikaanse lach, met een grote rij witte tanden en het bovenlijf een beetje dubbel geklapt. Sir, riep de oudste, ik ben hier opgegroeid en ik kan u verzekeren dat leeuwen menselijke nederzettingen mijden. Ze zijn banger van u dan u van hen. Na een tweede glaasje wijn en een heerlijk diner ontspanden we.

Toen we ons dessert op hadden, kwam er een Masaikrijger naar ons toe, een prachtige lange, tanige vent, gekleed in het typische paars-rode gewaad en met kleurige kralen, ingenieus ingevlochten in zijn haar. Hij had een grote lantaarn bij zich en een traditionele speer in zijn rechterhand. Hij zei: ik zal u begeleiden naar uw tent. Onderweg vertelde hij dat hij de wacht zou houden en dat ons niets zou overkomen. “Ah, maybe then we are safe”, zei ik. Hij stond zo abrupt stil, dat we bijna tegen hem opbotsten. Hij keek me doordringend aan: “Not maybe, certainly!”. Ik stotterde: “Yes, yes, of course, thank you”.

De Kenianen zeggen over de Masai dat leeuwen er op een holletje van doorgaan, als ze ze zien. Van oudsher werden jongens pas als man erkend als ze met hun speer een leeuw hadden gedood. Hun cultuur is niet zo gewelddadig, het zijn uiteindelijk vee-nomaden. Maar ze moeten dat kunnen om hun vee te beschermen tegen de grote roofdieren.

Voordat ik het licht uitdeed, keek ik nog even stiekem uit de flap van de tent. Hij stond daar roerloos op een strategische hoek van twee paden. Die nacht hebben mijn vrouw en ik nog herhaaldelijk het gebrul van de leeuwen gehoord, soms verder weg, soms dichterbij. Nu we ons veilig wisten, konden we ervan genieten. Waar maak je nou zoiets mee? zeiden we tegen elkaar. Dat is nog eens wat anders dan een huisje in de Dordogne!

Het eerste wat ik zag in het bleke ochtendlicht, was onze waker met zijn speer. Hij groette me vriendelijk. Na het ontbijt heb ik hem gevraagd voor te doen hoe je een leeuw velt met een speer. Hij deed het. Soms overhandigde hij mij zijn speer en moest ik hem stap voor stap nadoen. Mijn vrouw stond meewarig kijkend in de opening van de tent. Boys will be boys, zag ik haar denken.

De Keniaanse regering heeft het doden van leeuwen al geruime tijd geleden verboden. Dat is maar goed ook, anders zouden er geen leeuwen meer over zijn. Die middag, op safari op de savanne, hebben we de vermoedelijke onruststoker aangetroffen. Hij lag te slapen te midden van een harem van 5 prachtige leeuwinnen. Hij had kennelijk goed gegeten die nacht. Net als onze kat thuis lag hij aandoenlijk op zijn rug met zijn pootjes in de lucht. Zijn buik was bol. Toen we hen met de auto op een paar meter genaderd waren, opende hij één oog. Veilig achter het glas, in een stevige auto voelde ik niettemin de angstaanjagende kracht van dat gele oog. Enigszins zenuwachtig debiteerde ik een variant op een oudbakken ambtenarenmop. Weet je hoe een leeuw knipoogt? Hij doet één oog open.

Rob de Lange

Overal lees je dat Oeganda de Parel van Afrika is en dan denk je misschien, waarom? Om de prachtige natuur, altijd groen omdat er zoveel water is. Bananenplantages, theeplantages, bossen, afgewisseld met dorpjes en nationale parken. De rode wegen, de kinderen die naar de weg komen rennen om te zwaaien, de zonsop- en ondergangen, de kleuren, de geuren, de stilte, de vogels. En vergeet niet de ongelofelijk aardige en beleefde mensen.

Ik weet niet hoeveel handen ik geschud heb met de woorden: How are you, I am fine, my name is ….. you are very most welcome, thank you! Moet ik nog meer zeggen?

In 2 weken tijd heb ik zoveel mogelijk hotels gezien, maar ook een game drive gemaakt in Murchinson Falls Nationaal Park, genoten van het uitzicht over de Krater meren bij Kibale Forest, een boottocht op het Kazinga Kanaal en een game drive bij het Queen Elizabeth Nationaal Park, de Gorilla trekking bij Bwindi Impenetrable Forest en gerelaxed bij lake Bunyonyi.

Ik ben erachter, ik hou van de natuur en ik zou zo in Oeganda willen blijven!

Oeganda is een nieuwe bestemming bij Kazuri Safaris. Het is de juiste aanvulling op Kenia en Tanzania in Oost-Afrika. Oeganda is compact en goed bereisbaar met privé vervoer. Het land is compleet anders en is uniek voor de Gorilla’s en de Chimpansees. Accommodatie vind je er in alle soorten, van budget, middenklasse tot luxe. Veelal kleinschalig en gelet op eco toerisme.

Wil je én de gorilla’s én veel dieren zien? Kies dan voor een combinatie reis met Kenia of Tanzania.

Groetjes Saskia